Czyj to skalp? Zagadka kościoła w Hampshire

hair-relic_7390W kościele opactwa Romsey w Hampshire można oglądać zamknięte w drewnianym pudełku z szybką splecione ludzkie włosy. Kogo oskalpowano dla tej pamiątki? Na trop rozwiązania zagadki naprowadziły dopiero naukowe testy przeprowadzone w tym roku.

W 1839 r. grabarze kopiąc we wnętrzu kościoła natknęli się na ołowianą trumnę. Po wybiciu w niej otworu i sięgnięciu do środka znaleźli wewnątrz ludzkie włosy na dębowej podkładce i kość palca, która się rozpadła. Włosy wprowadziły odkrywców w zdumienie, gdyż zachowały się jakby pochodziły od wciąż żywej osoby.

Zaplecione są w warkocz długi na przynajmniej kilkanaście centymetrów. Pod nimi zachowały się resztki skalpu w postaci białych drobinek.

Jedni obstawali za pochodzeniem włosów z czasów saskich, inni – rzymskich. Z pewnością musiały pochodzić od znaczącej osoby, skoro pochowano ją w drogiej trumnie – drewnianej z zewnątrz, ołowianej w środku.

Rozwiązaniem zagadki postanowił zająć się archeolog z Uniwersytetu Oksfordzkiego Jamie Cameron. Przesłał próbkę włosów naukowcom ze swojego macierzystego uniwersytetu. Przeprowadzono tam testy wszystkiego, co znaleziono w trumnie.

Dr Thibaut Deviese z Research Laboratory for Archaeology przygotował próbki oleistej substancji, która znajdowała się na włosach. Okazała się być żywicą sosnową, być może zamorskiego pochodzenia. Nie wiadomo jednak, czy używano jej za życia w celach kosmetycznych, czy po śmierci w celach rytualnych.

gentlemansmagazinepicture

Rysunek włosów i trumny, który opublikowano na łamach The Gentleman’s Magazine w 1840 r.

Wiemy dokładniej kiedy dokonano pochówku. Datowanie radiowęglowe wskazało na środkową lub późną epokę saską. Pochowana osoba zmarła między rokiem 895 a 1123 (z prawdopodobieństwem 68,2% pomiędzy 965 a 1045).

Badania wykazały również znaczącą obecność ryb w jej diecie. Morska dieta może wskazywać na członka społeczności klasztornej. Potwierdza to również kontekst odkrycia pochówku – pod podłogą południowego transeptu starego budynku kościoła dokładnie naprzeciw drzwi dla księdza.

Warkocz nie był ówcześnie uczesaniem typowym wyłącznie dla kobiet, nie ma więc pewności, że włosy nie należały do mężczyzny. W przyszłości być może kwestię tę rozwiąże DNA, jeśli uda się je pozyskać.

Niektórzy podejrzewają, że to św. Ethelflaeda – patronka parafii. Nie ma jednak na to wystarczających dowodów. Opactwo Romsey zostało wybudowane w 907 r. przez saskiego króla Edwarda Starszego dla sióstr zakonnych. Święta Ethelflaeda odnowiła opactwo po najeździe Duńczyków w 994 r.

Fot. u góry: Jamie Cameron

Autor tekstu: Grzegorz Antosik

Podziel się

  • Facebook
  • Twitter
  • Email
  • Google Plus
Ten wpis umieszczono w kategorii Archeologia i otagowano jako , , , , , , . Dodaj link do ulubionych. Dodaj komentarz lub zostaw trackback: Trackback URL.

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany i nie będzie rozpowszechniany.

Możesz używać następujących tagów i znaczników HTML <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

*